دوشنبه | اسفند ۷, ۱۳۹۶

لات بازی مشخصه قهرمانی نیست

تختی جوانمرد ارزشمندی بود. تیمسار جهانبانی مرد بزرگی بود. روان شان شاد.

شایعه هایی که برای قهرمان های بزرگ ساخته می شود، ناشی از تصوری است که ما از ویژگی های یک قهرمان داریم! که قهرمان باید نافرمانی کند یا کارهای خطرناک و غیر عقلانی و محیر العقول انجام دهد، یا معترض و انضباط شکن و به قولی «لات» باشد تا مردم دوستش داشته باشند!
به طور مثال شایعه ای بود که تختی (که سمبل ِ یک قهرمان ِ معترض و مردمی بود) هنگامی که از دست ِ شاه مدال می گرفت خم نشد تا شاه مدال را بر گردن اش بیندازد! آیا این یعنی ما دوست داریم قهرمان مان یک بار مصرف و لجباز باشد؟
که در فیلم ویدیویی این اتفاق، دیدیم که تختی به وضوح خم شد تا مدال بر گردن اش قرار گیرد، و به رسم ادب و احترام به شاه، تعظیم هم کرد.

در شایعه ای هم که برای تیمسار جهانبانی ساخته شده، کارهای عجیب و غریبی به او نسبت داده شده که بیا و ببین!

آیا برای این که قهرمان بودن و دلیر بودن خلبان برجسته ای چون تیمسار جهانبانی را بخواهیم به زبان عامه تفهیم کنیم، باید ناگزیر باشیم چنین کارهای ناشایستی به او نسبت دهیم؟

گفته شده که تیمسار جهانبانی از زیر پل کارون با هواپیما عبور کرده. (که باز اگر توجه کنیم می بینیم این کار علاوه بر مخاطره آمیز بودن، بی انضباطی و سوء استفاده است و برای خلبان های جوان تر بدآموزی هم دارد) یا در مقابل هیئت آمریکایی، هواپیما را نه از باند فرودگاه که از یک خیابان باریک بلند کرد! که خب خلبانی اگر چنین کار را بکند دلیل بی انضباطی اش است نه شجاعت!

منتها دوست داریم همه چیز را با افسانه آمیخته کنیم! سنخ افسانه هایمان خیلی خشن و خیلی نامعقول است!
بکوشیم معیار های قهرمانی و شایسته بودن و برجسته بودن را از «تمرد»، «بی ادبی»، «بی انضباطی» و «ژانگولر بازی» به سمت معیار های نیکو و درست هدایت کنیم.
لات بازی مشخصه ی قهرمانی نیست