جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۹۵

 

مُدام‌ام مَست می‌دارد نسیم ِ جَعد ِ گیسویت

خَراب‌ام می‌کُنَد هَر دَم فریب ِ چشم ِ جادویت

 

پس از چندین شکیبایی، شبی یا رَب توان دیدن؟

که شمع ِ دیده افروزیم در محراب ِ اَبرویت

 

سواد ِ لوح ِ بینش را عزیز ازبَهر ِ آن دارم

که جان را نسخه‌ئی باشد ز ِ لوح ِ خال ِ هندویت

 

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک‌سر بیارایی

صبا را گو که بَردارد زمانی بُرقع از رویَت

 

وَ گَر رسم ِ فنا، خواهی که از عالَم براندازی

بَراَفشان تا فروریزد هزاران جان زِ هَر مویت

 

من و باد صبا مِسکین، دو سرگردان ِ بی‌حاصل

من از اَفسون ِ چشم‌ات مست و او از بوی ِ گیسویت

 

زهی همّت که حافظ را ست! از دنیا و از عُقبا

نیاید هیچ در چشم‌اش به‌جز خاک ِ سر ِ کویَت

Tagged with: ,