جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۸۰

 

عیب ِ رندان مَکُن ای زاهد ِ پاکیزه‌سرشت

که گناه ِ دگران بر تو نخواهند نوشت

 

من اگر نیک‌ام و گر بَد، تو برو خود را باش

هر کسی آن درَوَد عاقبت ِ کار؛ که کِشت

 

همه‌کس طالب ِ یار اَند چه هش‌یار و چه مست

همه‌جا خانه‌یِ عشق است چه مسجد چه کنشت

 

سَر ِ تسلیم ِ من و خشت ِ در ِ می‌کده‌ها

مدعی گر نَکُنَد فهم ِ سخن، گو: سر و خشت!

 

ناامید اَم مَکُن از سابقه‌یِ لطف ِ ازل

تو پس ِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

 

نه من از پرده‌یِ تقوا به درافتادم و بس

پدرم نیز بهشت ِ ابد از دست بِهِشت

 

حافظا روز ِ اجل گر به کف آری جامی

یک‌سر از کوی ِ خرابات بَرَند اَت به بهشت

Tagged with: ,