جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

شماره ۸۰

 

برو ای زاهد و دعوت مکن‌ام سو یِ بهشت

که خدا خود زِ ازل بَهر ِ بهشت‌ام نَسِرِشت!

 

منع‌ام از مِی مَکُن ای صوفی‌یِ صافی! چه‌کنم

گر خُدا طینت ِ ما را به می ِ صاف سرشت؟

 

تو و تسبیح و مصلّا و رَه ِ زهد و صللاح

من و می‌خانه  زُنّار و رَه ِ دِیر و کُنِشت!

 

صوفی آن صاف ِ بهشتی نَبُوَد، زان‌که چو من

خرقه در می‌کده ها ره ِ می ِ ناب نَهِشت.

 

لذت ِ عیش ِ بهشت و لب ِ حور اَش نَبوَد

هر که او دامن ِ معشوق ِ خود از دست بِهِشت.

 

حافظا! لطف ِ حق اَر با تو عنایت دارد

باش فارغ ز ِ غم ِ دوزخ و شادی‌یِ بهشت!

Tagged with: ,