جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

جز آستان تو ام در جهان پناهی نیست

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۷۶

 

 

جُز آستان ِ تو اَم در جهان پناهی نیست

سَر ِ مرا به‌جز این دَر، حواله‌گاهی نیست

 

عَدو چو تیغ کشَد، من سپَر بی‌اندازم

که تیغ ِ ما به‌جز از ناله‌ئی و آهی نیست

 

چرا ز ِ کو یِ خرابات رویْ برتابم؟

ک‌از این بِه‌ام به جهان هیچ رسم و راهی نیست

 

زمانه گر بزند آتش‌ام به خرمن ِ عمر

بگو بسوز! که بر من به برگ ِ کاهی نیست

 

غلام ِ نرگس ِ جَمّاش ِ آن سَهی‌سَرو اَم

که از شراب ِ غرور اَش به کَس نگاهی نیست

 

مباش در پی ِ آزار و هر چه خواهی کن

که در شریعت ِ ما غیر از این گناهی نیست

 

عنان‌کشیده رو ای پادشاه ِ کشور ِ حُسن

که نیست بر سر ِ راهی که دادخواهی نیست

 

چنین که از همه‌سو دام ِ راه می‌بینم

بِه‌از حمایت ِ زلف‌اش مرا پناهی نیست

 

خزینه‌یِ دل ِ حافظ به زلف و خال مَده

که کارهای چنین، حدّ ِ هر سیاهی نیست

Tagged with: ,