دوشنبه | اسفند ۷, ۱۳۹۶

منم که گوشه میخانه خانقاه من است

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۵۳

 

من‌ام که گوشه‌یِ می‌خانه خانقاه ِ من است

دعا یِ پیر ِ مُغان وِرد ِ صبح‌گاه ِ من است

 

گًر اَم ترانه‌یِ چَنگ ِ صبوح نیست چه باک

نوا یِ من به سَحَر آه ِ عُذرخواه ِ من است

 

زِ پادشاه و گدا فارغ‌ام بحمداللَه

گدا یِ خاک ِ در ِ دوست پادشاه ِ من است

 

غَرَض زِ مسجد و می‌خانه‌ام وصال ِ شما ست

جُز این خیال ندارم. خدا گواه ِ من است

 

مگر به تیغ ِ اجل خیمه برکنم، وَ ر نی

رَمیدن از در ِ دولت نه رسم و راه ِ من است

 

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی

فَراز ِ مَسنَد ِ خورشید تکیه‌گاه ِ من است

 

گُناه اگرچه نَبود اختیار ِ ما حافظ

تو در طریق ِ ادب باش گو گناه ِ من است

 

Tagged with: ,