جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۴۶

 

 

گُل در بَر و می در کف و معشوق به کام است

سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

 

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب

در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

 

در مذهب ِ ما باده حلال است ولیکن

بی رو یِ تو ای سرو ِ گُل‌اندام حرام است

 

گوش‌ام همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چَنگ است

چشم‌ام همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است

 

در مجلس ِ ما عطر مَیامیز که ما را

هر لحظه زِ گیسو یِ تو خوش‌بوی مشام است

 

از چاشنی‌یِ قند مگو هیچ و زِ شکّر

ز‌آن‌رو که مرا از لب ِ شیرین ِ تو کام است

 

تا گنج ِ غم‌ات در دل ِ ویرانه مُقیم است

همواره مَرا کو یِ خرابات مقام است

 

از ننگ چه گویی که مرا نام زِ ننگ است

وَ ز نام چه پرسی که مرا ننگ زِ نام است

 

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

 

با محتسب‌ام عیب مگویید که او نیز

پیوسته چو ما در طلب ِ عیش ِ مُدام است

 

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

ک‌ایّام ِ گُل و یاسمن و عید ِ صیام است

 

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

شماره ۴۷

 

گُل در بَر و می در کف و معشوقه به کام است

سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

 

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب

در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

 

در مذهب ِ ما باده حلال است ولیکن

بی رویِ تو ای سرو ِ گُل‌اندام حرام است

 

در مجلس ِ ما عطر مَیامیز که ما را

هر لحظه زِ گیسو یِ تو خوش‌بوی مشام است

 

گوش‌ام همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چَنگ است

چشم‌ام همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است

 

از چاشنی‌یِ قند مگو هیچ و زِ شکّر

ز‌آن‌رو که مرا در لب ِ شیرین ِ تو کام است

 

تا گَنج ِ غم‌ات در دل ِ ویرانه مُقیم است

همواره مَرا کُنج ِ خرابات مقام است

 

از ننگ چه گوئی؟ که مرا نام زِ ننگ است!

وَ ز نام چه پرسی؟ که مرا ننگ زِ نام است!

 

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

 

با محتسب‌ام عیب مگوئید که او نیز

پیوسته چو ما در طلب ِ عیش ِ مُدام است

 

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

ک‌ایّام ِ گُل و یاسمن و عید ِ صیام است

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت یکم:

می بر کف

معشوق

بچنین وقت

 

بیت دوم:

میارید بدین جمع

عطر میارید

ماه رخ یار

 

بیت چهارم:

میامیز که جانرا

هردم ز سر زلف تو خوشبوی

 

بیت پنجم:

گوش همه

زخمه ی چنگست | ناله ی چنگست

چشم همه

بر لعل تو و گردش

 

بیت ششم:

ای چاشنی قند مگو هیچ ز شکر

مرا با لب شیرین تو | بر لب شیرین تو | از لب شیرین تو | زان لب

 

بیت هفتم:

در دل دیوانه | دل بیگانه

پیوسته مرا

مرا کوی خرابات

 

بیت هشتم:

از ننگ چه پرسی | وز ننگ چه پرسی

 

بیت نهم:

میخواره و آشفته و

هرکس که

آنکس که چو ما نیست درین دور

آنکس که

آنکس که درین روز چو ما نیست

وانکس که چنین

 

بیت دهم:

با محتسب شهر بگوئید

چو من در طلب

در طلب شرب مدام

 

بیت یازدهم:

می و معشوق

گل یاسمن

امروز که روز طرب و عید

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

شماره ۴۶

 

گُل در بَر و می در کف و معشوقه به کام است

سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است!

گوش‌ام همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چَنگ است

چشم‌ام همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است.

گو شمع مَیارید در این جمع، که امشب

در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است.

در مجلس ِ ما عطر مَیامیز، که جان را

از حلقه‌یِ گیسو یِ تو خوشْ‌بوی مشام است.

 

از ننگ چه گوئی؟ که مرا نامْ زِ ننگ است!

وَ ز نام چه پرسی؟ که مرا ننگ زِ نام است!

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این دور، کدام است؟

با محتسب‌ام عیب مگوئید، که او نیز

همواره چو ما در طلب ِ عیش ِ مُدام است.

 

#

 

در مذهب ِ ما باده حلال است، ولیکن

بی نرگس ِ مخمور ِ تو ای دوست حرام است!

 

تا گَنج ِ غم‌ات در دل ِ ویرانه مُقیم است

پیوسته مَرا کُنج ِ خرابات مُقام است.

 

حافظ! مَنِشین بی می و معشوقه زمانی،

ک‌ایّام ِ گُل و یاسمن و عید ِ صیام است.

 

 

حافظ به سعی سایه

شماره ۴۵

 

گل در بر و می بر کف و معشوق به کام است

سلطان ِ جهانم به چنین روز غلام است

 

گو شمع میارید در این جمع که امشب

در مجلس ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

 

در مذهب ِ ما باده حلال است ولیکن

بی روی ِ تو ای سرو ِ گل اندام حرام است

 

در مجلس ِ ما عطر میامیز که ما را

هر دم ز سر ِ زلف ِ تو خوشبوی مشام است

 

گوشم همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چنگ است

چشمم همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است

 

ای چاشنی ِ قند مگو هیچ ز شکّر

زان‌رو که مرا در لب ِ شیرین ِ تو کام است

 

تا گنج ِ غمت در دل ِ ویرانه مقیم است

همواره مرا کُنج ِ خرابات مقام است

 

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

 

میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

 

با محتسبم عیب مگویید که او نیز

پیوسته چو ما در طلب ِ عیش ِ مدام است

 

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

کایّام ِ گل و یاسمن و عید ِ صیام است

Tagged with: ,