جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۳۲

 

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست

گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست

 

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند

زمانه تا قَصَب ِ نرگس ِ قَبا یِ تو بست

 

زِ کار ِ ما و دل ِ غنچه صد گِرِه بگشود

نسیم ِ گُل چو دل اندر پی ِ هوا یِ تو بست

 

مرا به بند ِ تو دوران ِ چرخ راضی کرد

ولی چه سود که سررشته در رضا یِ تو بست

 

چو نافه بر دل ِ مسکین ِ من گِرِه مَفِکن

که عهد با سر ِ زلف ِ گره‌گشا یِ تو بست

 

تو خود وصال ِ دِگر بودی ای نسیم ِ وصال

خطا نِگَر که دل امّید در وفا یِ تو بست

 

زِ دست ِ جور ِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت

به خنده گفت که حافظ برو! که پا یِ تو بست

 

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۳۳

 

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست

گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست

 

مرا و مُرغ ِ چمن را زِ دل بِبُرد آرام

زمانه تا قَصَب ِ نرگس و قَبا یِ تو بست

 

زِ کار ِ ما و دل ِ غنچه بَس گِرِه بگشود

نسیم ِ گُل چو دل اندر پی ِ هوا یِ تو بست

 

مرا به بند ِ تو دوران ِ چرخ راضی کرد

ولی چه سود که سررشته در رضا یِ تو بست

 

چو نافه بر دل ِ مسکین ِ من گِرِه مَفِکن

چو عهد با سر ِ زلف ِ گره‌گشا یِ تو بست

 

تو خود حیات ِ دِگر بودی ای زمان ِ وصال

خطا نِگَر که دل امّید در وفا یِ تو بست

 

زِ دست ِ جور ِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت

به خنده گفت که حافظ برو که پا یِ تو بست

 

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت یکم:

خدا که صورت

 

بیت دوم:

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

ز دل ربود آرام

قصب نرگس قبای | قصب و ترکش قبای | قصب زرکش قبای

 

بیت سوم:

هم از نسیم تو روزی گشایشی یابد

نگار ما ز دل غنچه | ز کار ما گره غنچه بس گره | غنچه صد گره | چو غنچه هر که دل اندر

ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

 

بیت چهارم:

مرا بقید تو

نسیم گل چو دل اندر هوای تو بست

که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

سررشته در قفای تو بست

 

بیت پنجم:

چو غنچه بر دل

ز نافه بر دل مسکین من گره بگشود

چو باد بر دل

مسکین ما گره

که عهد

نسیم گل چون دل خویش در هوای تو بست

 

بیت ششم:

تو خود وصال دگر

بودی ای نسیم صبا | بوده ای زمان وصال | ای نسیم وصال

دلم امید ندانست و در وفای تو بست

خطا نکرد که دل در پی قبای تو بست

که دل اندر پی وفای

 

بیت هفتم:

ز دست جور تو خواهم ز شهر بیرون رفت

 

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۵۴

 

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست

گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست.

 

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند

زمانه، تا قَصَب ِ زَرکش ِ قَبا یِ تو بست.

 

مرا و مُرغ ِ چمن را زِ دل بِبُرد آرام

سَحَرگَهان که دل ِ هر دو در نوا یِ تو بست.

 

زِ کار ِ ما و دل ِ غنچه صد گِرِه بگشود

نسیم ِ صبح، چو دل در رَه ِ صفا یِ تو بست.

 

چو نافه بر دل ِ مسکین ِ من گِرِه مَفِکن

که عهد با سر ِ زلف ِ گره‌گشا یِ تو بست.

 

مرا به بند ِ تو دوران ِ چرخ راضی کرد

ولی چه سود که سرْرشته در رضا یِ تو بست!

 

#

 

تو خود حیات ِ دِگر بودی، ای زمان ِ وصال!

خطا نِگَر که دل، امّید در بقا یِ تو بست.

 

«زِ دست ِ جور ِ تو (گفتم) زِ شهر خواهم رفت.»

به خنده گفت که: «حافظ، برو، که پا یِ تو بست؟»

 

 

حافظ به سعی سایه

 

شماره ۳۱

 

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست

گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست

 

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند

زمانه تا قَصَب ِ نرگس ِ قَبا یِ تو بست

 

هم از نسیم ِ تو روزی گشایشی یابد

چو غنچه هر که دل اندر پی ِ هوا ی تو بست

 

مرا به بند ِ تو دوران ِ چرخ راضی کرد

ولی چه سود که سررشته در رضا یِ تو بست

 

چو نافه بر دل ِ مسکین ِ من گِرِه مَفِکن

که عهد با سر ِ زلف ِ گره‌گشا یِ تو بست

 

تو خود حیات ِ دِگر بودی ای نسیم ِ وصال

خطا نِگَر که دل امّید در وفا یِ تو بست

 

زِ دست ِ جور ِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت

به خنده گفت که حافظ برو که پا یِ تو بست

 

 

 

Tagged with: ,