جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی قنی

شماره ۲۷

 

در دِیْر ِ مُغان آمد یار َم قَدحی در دست

مست از می و، می‌خواران از نرگس ِ مست‌اش مَست

 

در نَعل ِ سَمَند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا

وَز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پَست

 

آخر به‌چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست

وَز‌بهر ِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست

 

شمع ِ دل ِ دم‌سازم بنشست چو او بَرخاست

وَافغان ز ِ نظربازان برخاست چو او بنشست

 

گر غالیه خوش‌بو شد در گیسو یِ او پیچید

وَر وسمه کمان‌کش گشت در ابرو یِ او پیوست

 

بازآی که بازآید عمر ِ شُده‌یِ حافظ

هر‌چند که ناید باز تیری که بِشُد از شَست

 

اجرای غزل با صدای فریدون فرح اندوز

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۲۳

 

در دِیْر ِ مُغان آمد یارَم قَدحی در دست

مست از می و می‌خواران از نرگس ِ مست‌اش مَست

 

در نَعل ِ سَمَند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا

وَز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پَست

 

آخر به‌چه گویم هست از خود خبرم چون نیست

وَز‌بهر ِ چه گویم نیست با وی نظرم چون هست

 

شمع ِ دل ِ دم‌سازان بنشست چو او بَرخاست

وَافغان ز ِ نظربازان برخاست چو او بنشست

 

گر غالیه خوش‌بو شد در گیسو یِ او پیچید

وَر وسمه کمان‌کش گشت در ابرو یِ او پیوست

 

بازآی که بازآید عمر ِ شُده‌یِ حافظ

هر‌چند که ناید باز تیری که بِشُد از شَست

 

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت یکم:

از نرگس شوخش مست

 

بیت دوم:

شکل مه نو پیداست

 

بیت سوم:

از بهر چه گویم

با او نظرم | باری نظرم

 

بیت چهارم:

دل دمسازم

 

بیت پنجم:

در گیسوی او پیچد

 

بیت ششم:

هرچند که نیاید باز

هرچند نیاید باز تیری که برفت از شست

هرچند نیاید باز هر تیر که شد از شست

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۵۶

 

در دِیْر ِ مُغان آمد یارَم قَدحی در دست

مست از می و، می‌خواران از نرگس ِ مست‌اش مَست.

 

در نَعل ِ سَمَند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا

وَز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پَست.

 

گر غالیه خوش‌بو شد، در گیسو یِ او پیچید

وَر وسمه کمان‌کش گشت با ابرو یِ او پیوست!

 

 

 

آخر زِ چه گویم «هست از خود خبرم»؟ – چون نیست!

وَز‌بهر ِ چه گویم «نیست با وی نظرم»؟ چون هست!

 

شمع ِ دل ِ دَم‌سازان بنشست چو او بَرخاست

وَافغان ِ نظربازان برخاست چو او بنشست.

 

 

بازآی که بازآید عمر ِ شُده‌یِ حافظ

هر‌چند که ناید باز، تیری که بِشُد از شَست!

 

حافظ به سعی سایه

 

شماره ۲۳

 

در دِیْر ِ مُغان آمد یارَم قَدحی در دست

مست از می و می‌خواران از نرگس ِ مست‌اش مَست

 

در نَعل ِ سَمَند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا

وَز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پَست

 

آخر به‌چه گویم هست از خود خبرم چون نیست

وَز‌بهر ِ چه گویم نیست با وی نظرم چون هست

 

شمع ِ دل ِ دم‌سازان بنشست چو او بَرخاست

وَافغان ز ِ نظربازان برخاست چو او بنشست

 

گر غالیه خوش‌بو شد در گیسو یِ او پیچید

وَر وسمه کمان‌کش گشت در ابرو یِ او پیوست

 

بازآی که بازآید عمر ِ شُده‌یِ حافظ

هر‌چند که ناید باز تیری که بِشُد از شَست

 

Tagged with: ,