دوشنبه | اسفند ۷, ۱۳۹۶

غمش تا در دلم مأوا گرفته ست

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۲۷

 

غم‌اش تا در دل‌ام مأوا گرفته‌ست

سَر اَم چون زلف ِ او سودا گرفته‌ست.

 

شدم عاشق به بالا یِ بلند اَش

که کار ِ عاشقان بالا گرفته‌ست.

 

لب ِ چون آتش‌اش آب ِ حیات است

از آن آب آتشی در ما گرفته‌ست.

 

زِ دریا یِ دو چشم‌ام، گوهر ِ اشک

جهان در لؤلؤ ِ لالا گرفته‌ست.

 

هُما یِ همّت‌ام عمری‌ست ک‌از جان

هوا یِ آن قد و بالا گرفته‌ست.

 

چو ما در سایه‌یِ الطاف ِ او‌ییم

چرا او سایه از ما واگرفته‌ست؟

 

نسیم ِ صبح، عنبر بو ست امروز

مگر جانان ره ِ صحرا گرفته‌ست!

 

دوا یِ غم به‌جُز می نیست، حافظ

از آن رو ساغر ِ صَهبا گرفته‌ست.

Tagged with: ,