جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره۲۶

 

زُلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی‌در‌دست

 

نرگس‌اش عربده‌جوی و لب‌اش افسوس‌کُنان

نیم‌شب دوش به بالین ِ من آمد، بنشست

 

سر فرا‌گوش ِ من آورد به آواز ِ حزین

گفت: ای عاشق ِ دیرینه‌ی من! خواب‌ات هست؟

 

عاشقی را که چنین باده‌یِ شب‌گیر دَهَند

کافر ِ عشق بوَد گَر نشود باده‌پرست

 

برو ای زاهد و بر دُردکشان خُرده مگیر

که ندادند جُز این تُحفه به ما روز ِ اَلَست

 

آن‌چه او ریخت به پیمانه‌یِ ما نوشیدیم

اگر از خمر ِ بهشت است وَ گَر باده‌یِ مَست

 

خنده‌یِ جام ِ می و زُلف ِ گره‌گیر ِ نگار

ای‌بسا توبه که چون توبه‌یِ حافظ بشکست

 

اجرای غزل با صدای فریدون فرح اندوز

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۲۲

 

زُلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی‌در‌دست

 

نرگس‌اش عربده‌جوی و لب‌اش افسوس‌کُنان

نیم‌شب دوش به بالین ِ من آمد، بنشست

 

سر فرا‌گوش ِ من آورد و به آواز ِ حزین

گفت ک‌ای عاشق ِ دیرینه‌ی من! خواب‌ات هست؟

 

عارفی را که چنین ساغر ِ شب‌گیر دَهَند

کافر ِ عشق بوَد گَر نبُوَد باده‌پرست

 

برو ای زاهد و بر دُردکشان خُرده مگیر

که ندادند جُز این تُحفه به ما روز ِ اَلَست

 

آن‌چه او ریخت به پیمانه‌یِ ما نوشیدیم

اگر از خمر ِ بهشت است و گَر از باده‌یِ مَست

 

خنده‌یِ جام ِ می و زُلف ِ گره‌گیر ِ نگار

ای‌بسا توبه که چون توبه‌یِ حافظ بشکست

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت دوم:

من آمد سرمست

 

بیت سوم:

سر فراپیش من

آورد بآواز

گفت ای عاشق

عاشق دیوانه‌ی من

 

بیت چهارم:

عاشقی را که چنین

که چنان ساغر شب گیر

باده‌ی شبخیز | باده‌ی شبگیر

گر نشود باده پرست

 

بیت ششم:

به پیمانه و ما

بهشتست وگر باده‌ی مست

 

بیت هفتم:

جرعه‌ی جام می و

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۶۰

 

زُلف‌آشفته و خُویْ کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

 

نرگس‌اش عربده‌جوی و لب‌اش افسوس‌کُنان

نیم‌شب دوش به بالین ِ من آمد بنشست

 

سر فرا‌گوش ِ من آورد و به آواز ِ حزین

گفت: «ای عاشق ِ شوریده‌ی من! خواب‌ات هست؟»

 

 

 

عاشقی را که چنین ساغر ِ شب‌گیر دَهَند

کافِر ِ عشق بوَد گَر نشود باده‌پرست!

 

برو ای زاهد و بر دُرْدْکشان خُرده مگیر

که ندادند جُز این تُحفه به ما روز ِ اَلَسْت؛

 

آن‌چه کردند به پیمانه‌یِ ما نوشیدیم

اگر از خَمْر ِ بهشت است گَر از باده‌یِ مَست.

 

خنده‌یِ جام ِ می و زُلف ِ گره‌گیر ِ نگار

ای‌بسا توبه که چون توبه‌یِ حافظ بشکست!

 

 

حافظ به سعی سایه

 

شماره ۲۴

 

زُلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی‌در‌دست

 

نرگس‌اش عربده‌جوی و لب‌اش افسوس‌کُنان

نیم‌شب دوش به بالین ِ من آمد، بنشست

 

سر فرا‌گوش ِ من آورد و به آواز ِ حزین

گفت ای عاشق ِ دیرینه‌ی من خواب‌ات هست

 

عاشقی را که چنین باده‌یِ شب‌گیر دَهَند

کافر ِ عشق بوَد گَر نشود باده‌پرست

 

برو ای زاهد و بر دُردکشان خُرده مگیر

که ندادند جُز این تُحفه به ما روز ِ اَلَست

 

آن‌چه او ریخت به پیمانه‌یِ ما نوشیدیم

اگر از خمر ِ بهشت است و گَر از باده‌یِ مَست

 

خنده‌یِ جام ِ می و زُلف ِ گره‌گیر ِ نگار

ای‌بسا توبه که چون توبه‌یِ حافظ بشکست

Tagged with: ,