شنبه | دی ۳۰, ۱۳۹۶

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۷

 

سینه از آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

 

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت

جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت

 

سوز ِ دل بین! که زِ بس آتش ِ اشک‌ام، دل ِ شمع

دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت

 

آشنایی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است

چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت

 

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد

خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ می‌خانه بسوخت

 

چون پیاله دل‌ام از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و خُم‌خانه بسوخت

 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

 

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

اجرای غزل با صدای فریدون فرح اندوز

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۱۸

 

سینه‌ام ز آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

 

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت

جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت

 

هر که زنجیر ِ سَر ِ زُلف ِ پری‌رو یِ تو دید

دل ِ سودا زده‌اش بر من ِ دیوانه بسوخت

 

سوز ِ دل بین که زِ بس آتش ِ اشک‌ام دل ِ شمع

دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت

 

آشنا ئی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است

چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت

 

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد

خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ خُم‌خانه بسوخت

 

چون پیاله دل‌ام از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت

 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم

خرقه از سر به‌دَرآورد و به‌شُکرانه بسوخت

 

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت یکم:

سینه از آتش

 

بیت دوم:

دوری هجران

دلم از آتش حسن رخ | آتش عشق رخ | آتش شوق رخ

 

بیت دوم:

پری‌روئی دید

 

بیت چهارم:

آن گذشت‌ام به‌سر از آتش ِ دل دوش که شمع

اشکم چون شمع

 

بیت پنجم:

خوش… برفتم | چون من از خویش

 

بیت ششم:

آتش میخانه

 

بیت هفتم:

همچو باده جگرم

بی می پیمانه | بی می و خمخانه

 

بیت نهم:

تا کی افسانه بگو

می نوش و مرو

که نخفتم بشب و | که بخفتیم بشب و

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۱۹

 

سینه‌ام ز آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت.

 

دل‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت

جان‌ام از آتش ِ هجر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت.

 

چون پیاله دل‌ام از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت.

 

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد

خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ خُم‌خانه بسوخت.

 

سوز ِ دل بین که زِ بس آتش ِ اشک‌ام، دل ِ شمع

دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت.

 

آشنا ئی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است

چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت. –

 

هر که زنجیر ِ سَر ِ زُلف ِ گِرِه‌گیر ِ تو دید

شد پریشان و دل‌اش بر من ِ دیوانه بسوخت.

 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم

خرقه از سر به‌دَرآورد و به‌شُکرانه بسوخت.

 

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و مِی نوش دمی

که نخفتیم شب و، شمع به افسانه بسوخت.

 

 

حافظ به سعی سایه

 

شماره ۱۷

 

سینه‌ام زاتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

 

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت

جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت

 

هر که زنجیر ِ سَر ِ زُلف ِ پری‌رویی دید

دل ِ سودا زده‌اش بر من ِ دیوانه بسوخت

 

سوز ِ دل بین که زِ بس آتش ِ اشک‌ام دل ِ شمع

دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت

 

آشنا یی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است

چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت

 

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد

خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ خُم‌خانه بسوخت

 

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت

 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم

خرقه از سر به‌دَرآورد و به‌شُکرانه بسوخت

 

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

Tagged with: ,