شنبه | دی ۳۰, ۱۳۹۶

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۲۰

 

بتی دارم که گِرد ِ گُل زِ سنبل سایه‌بان دارد

بهار ِ عارض‌اش خطّی به خون ِ ارغوان دارد

 

غبار ِ خَط بپوشانید خورشید ِ رُخ‌اش، یا رب!

بقا یِ جاودان‌اش ده! که حُسن ِ جاودان دارد

 

چو عاشق می‌شدم، گفتم که بردم گوهر ِ مقصود

ندانستم که این دریا چه موج ِ خون‌فِشان دارد

 

زِ چشم‌ات جان نشاید بُرد، ک‌از هر سو که می‌بینم

کمین از گوشه‌ئی کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

 

چو دام ِ طُرّه افشانَد زِ گرد ِ خاطر ِ عشاق

به غمّاز ِ صبا گوید که راز ِ ما نهان دارد

 

بیفشان جرعه‌ئی بر خاک و حال ِ اهل ِ دل بشنو

که از جمشید و کی‌خسرو فراوان داستان دارد

 

چو در روی‌ات بخندد گل، مَشو در دام‌اش ای بلبل!

که بر گل اعتمادی نیست گر حُسن ِ جهان دارد

 

خدا را داد ِ من بستان از او! ای شحنه‌یِ مجلس

که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

 

به فتراک ار همی‌بندی، خدا را زود صیداَم کن

که آفَت‌ها ست در تاخیر و طالب را زیان دارد

 

زِ سرو ِ قدّ ِ دل‌جوی‌ات مَکُن محروم چشم‌ام را

بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

 

زِ خوف ِ هِجر اَم ایمن کُن اگر امّید ِ آن داری

که از چشم ِ بَداندیشان خدای‌ات در امان دارد

 

چه عُذر ِ بخت ِ خود گویم؟ که آن عیّار ِ شهرآشوب

به تلخی کُشت حافظ را و شکّر در دهان دارد

Tagged with: ,