شنبه | دی ۳۰, ۱۳۹۶

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۱۷

 

دل ِ ما به دُور ِ روی‌ات زِ چمن فَراغ دارد

که چو سرو پای‌بند است و چو لاله داغ دارد

 

سَر ِ ما فرو نیاید به کمان ِ اَبرو یِ کس

که درون ِ گوشه‌گیران زِ جهان فراغ دارد

 

زِ بنفشه تاب دارم! که زِ زلف ِ او زند دَم

تو سیاه ِ کم‌بها بین! که چه در دماغ دارد

 

به چمن خرام و بنگر بر ِ تخت ِ گل، که لاله

به ندیم ِ شاه مانَد که به کف اَیاغ دارد

 

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن

مگر آن‌که شمع ِ روی‌ات به ره‌ام چراغ دارد

 

من و شمع ِ صبحگاهی، سِزَد اَر به هم بگرییم

که بسوختیم و از ما بت ِ ما فراغ دارد

 

سِزَد اَم چو ابر ِ بهمن که بر این چمن بگریَم

طرب‌آشیان ِ بلبل بنگر که زاغ دارد

 

سَر ِ درس ِ عشق دارد دل ِ دردمند ِ حافظ

که نه خاطر ِ تماشا نه هوای باغ دارد

 

Tagged with: ,