سه شنبه | آذر ۲۸, ۱۳۹۶

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۱۵

 

درخت ِ دوستی بنشان که کام ِ دل به‌بار آرَد

نهال ِ دشمنی بَرکَن که رنج ِ بی‌شمار آرد

 

چو مهمان ِ خراباتی، به‌عزّت باش با رندان

که درد ِ سر کشی جانا گر اَت مستی خُمار آرد

 

شب ِ صحبت غنیمت دان، که بعد از روزگار ِ ما

بَسی گردش کُنَد گردون؛ بَسی لیل و نهار آرد

 

عِماری‌دار ِ لیلی را – که مهد ِ ماه در حُکم است –

خدا را در دل انداز اَش که بر مجنون گُذار آرد

 

بهار ِ عمر خواه ای دل! وَگَرنه این چمن هر سال

چو نسرین صد گُل آرَد بار و چون بلبل هزار آرد

 

خدا را چون دل ِ ریش‌ام قراری بست با زلف‌ات

بفرما لعل ِ نوشین را که زود اَش با قَرار آرد

 

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

نشینَد بر لب ِ جویی و سَروی در کنار آرد

Tagged with: ,