سه شنبه | آذر ۲۸, ۱۳۹۶

همای اوج سعادت به دام ما افتد

 

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۱۴

 

هُما یِ اوج ِ سعادت به دام ِ ما اُفتَد

اگر تو را گُذری بر مقام ِ ما افتد

 

حُباب‌وار براَندازم از نشاط کلاه

اگر زِ رو یِ تو عکسی به جام ِ ما افتد

 

شبی که ماه ِ مراد از افق شود طالع

بُوَد که پرتو ِ نوری به بام ِ ما افتد

 

به بارگاه ِ تو چون باد را نباشد بار

کِی اتفاق مجال ِ سلام ِ ما افتد؟

 

چو جان فدا یِ لب‌اش شد خیال می‌بستم

که قطره‌ئی زِ زُلال‌اش به کام ِ ما افتد

 

خیال ِ زلف ِ تو گفتا که: جان وسیله مَساز

ک‌از این شکار، فراوان به دام ِ ما افتد

 

به ناامیدی از این دَر مَرو! بزن فالی

بُوَد که قرعه‌یِ دولت به نام ِ ما افتد

 

زِ خاک ِ کوی ِ تو هَر‌گَه که دم زند حافظ

نسیم ِ گُلشن ِ جان در مشام ِ ما افتد

 

 

Tagged with: ,