سه شنبه | آذر ۲۸, ۱۳۹۶

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۱۲

 

آن که رخسار ِ تو را رنگ ِ گُل و نسرین داد،

صبر و آرام تواند به من ِ مسکین داد

 

وآن که گیسوی ِ تو را رسم ِ تَطاول آموخت

هم توانَد کَرَم‌اش داد ِ من ِ غمگین داد

 

من همان‌روز زِ فرهاد طمع ببْریدم

که عنان ِ دل ِ شیدا به لب ِ شیرین داد

 

گَنج ِ زَر گر نبوَد کُنج ِ قناعت باقی‌ست

آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

 

خوش عروسی‌ست جهان از ره ِ صورت، لیکن

هر که پیوست بِدو، عُمر ِ خود اَش کاوین داد

 

بعد از این دست ِ من و دامن ِ سرو و لب ِ جوی

خاصه اکنون که صبا مژده‌یِ فروردین داد

 

در کف ِ غصّه‌یِ دوران، دل ِ حافظ خون شد

از فراق ِ رُخ‌ات ای خواجه قوام الدین، داد!

 

Tagged with: ,