سه شنبه | آذر ۲۸, ۱۳۹۶

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۱۰

 

پیرانه‌سر اَم عشق ِ جوانی به‌سر اُفتاد

وآن راز که در دل بنهفتم، به دَر اُفتاد

 

از راه ِ نظر، مرغ ِ دل‌ام گَشت هواگیر

ای دیده! نِگَه‌کُن که به دام ِ که در اُفتاد

 

دردا که از آن آهو یِ مشکین ِ سیَه‌چشم

چون نافه بسی خون ِ دل‌ام در جگر افتاد

 

از رَه‌گُذَر ِ خاک ِ سر ِ کو یِ شما بود

هر نافه که در دست ِ نسیم ِ سَحَر افتاد

 

مُژگان ِ تو تا تیغ ِ جهان‌گیر برآورد

بس کشته‌یِ دل‌زنده که بر یک‌دگر افتاد

 

بس تجربه کردیم در این دیر ِ مکافات

با دُردکشان هر که دراُفتاد، بَراُفتاد

 

گَر جان بدهد سنگ ِ سیَه، لعل نگردد

با طینت ِ اصلی چه کُند؟ بَدگُهَر افتاد

 

حافظ که سر ِ زُلف ِ بُتان دست‌کش‌اش بود

بس طُرفه حریفی‌ست ک‌اش اکنون به سر افتاد

Tagged with: ,