دوشنبه | اسفند ۷, ۱۳۹۶

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۰۵

 

 

صوفی اَر باده به‌اندازه خورَد نوش‌اش باد

ور‌نه، اندیشه‌یِ این کار، فراموش‌اش باد

 

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن

دست با شاهد ِ مقصود در آغوش‌اش باد

 

پیر ِ ما گفت: «خطا بر قَلَم ِ صُنع نرفت»

آفرین بر نظر ِ پاک ِ خطاپوش‌اش باد!

 

شاه ِ تُرکان، سخن ِ مدّعیان می‌شنود!

شرمی از مظلمه‌یِ خون ِ سیاووش‌اش باد

 

گر‌چه – از کِبر – سخن با من ِ درویش نگفت،

جان فدا یِ شکَرین‌پسته‌یِ خاموش‌اش باد

 

چشم‌ام از آینه‌داران ِ خَط و خال‌اش گَشت؛

لب‌ام از بوسه‌ربایان ِ بَر و دوش‌اش باد!

 

نرگس ِ مست ِ نوازش‌کُن ِ مَردُم‌دار اَش

خون ِ عاشق به قَدَح گر بخورد، نوش‌اش باد

 

به غلامی‌یِ تو مشهور ِ جهان شد حافظ؛

حلقه‌یِ بنده‌گی‌یِ زلف ِ تو در گوش‌اش باد!

Tagged with: ,