جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

 

 

روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۱۰

 

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما

چیست یاران ِ طریقت بعد از این تدبیر ِ ما؟

 

ما مریدان روی سو یِ قبله چون آریم؟ چون

روی سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما

 

در خرابات ِ طریقت ما به‌هم منزل شویم

ک‌این چنین رفته‌ست در روز ِ ازل تقدیر ِ ما

 

عقل اگر داند که دل در بند ِ زلف‌اش چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پِیِ زنجیر ِ ما

 

رو یِ خوب‌ات آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ِ ما

 

با دل ِ سنگین‌ات آیا هیچ درگیرد شبی

آه ِ آتش‌ناک و سوز ِ سینه‌یِ شب‌گیر ِ ما؟

 

تیر ِ آه ِ ما زِ گردون بگذرد حافظ خموش

رحم کن بر جان ِ خود! پرهیز کن از تیر ِ ما

 

 

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۱۰

 

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما

چیست یاران ِ طریقت بعد از این تدبیر ِ ما؟

 

در خرابات ِ مغان ما نیز هم منزل شویم

ک‌این چنین رفته‌ست در عهد ِ ازل تقدیر ِ ما

 

ما مریدان روی سو یِ قبله چون آریم چون

روی سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما

 

با دل ِ سنگین‌ات آیا هیچ درگیرد شبی

آه ِ آتش‌بار و سوز ِ ناله‌یِ شب‌گیر ِ ما؟

 

عقل اگر داند که دل در بند ِ زلف‌اش چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پِیِ زنجیر ِ ما

 

باد بر زلف ِ تو آمد شد جهان بر من سیاه

نیست از سودای زُلف‌ات بیش از این توفیر ِ ما

 

مرغ ِ دل را صید ِ جمعیّت به دام افتاده بود

زلف بُگشادی زِ شَست ِ ما بِشُد نخجیر ِ ما

 

رو یِ خوب‌ات آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زان سبب جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ِ ما

 

تیر ِ آه ِ ما زِ گردون بگذرد حافظ خموش

رحم کن بر جان ِ خود پرهیز کن از تیر ِ ما

 

 

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت دوم:

در خرابات ِ طریقت ما بهم منزل شویم. در بیت دوم تصحیح ذوقی یکی از ادیبان افغانستان چنین است: در خرابات ِ مغان با پیر هم منزل شویم، اما این صورت در هیچ نسخه ای نیامده است.

 

بیت سوم:

سوی قبله

 

بیت چهارم:

آه آتش سوز ِ ما و ناله ی شبگیر ِ ما | آه ِ آتشناک و سوز ِ سینه ی شبگیر ِ ما

 

بیت پنجم:

در بند زلفت

 

بیت ششم:

سودای دامش بیش

 

بیت هفتم:

بگشادی ز دست ما

 

بیت هشتم:

زان زمان جز

 

بیت نهم:

بگذرد یار عزیز | بگذرد جان عزیز

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

 

شماره ۱۰

 

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما –

چیست، یاران ِ طریقت، بعد از این تدبیر ِ ما؟

 

ما مریدان رو به سو یِ قبله چون آریم؟ چون

رویْ سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما.

 

در خرابات ِ مُغان با پیر هم‌منزل شویم

ک‌این‌چنین رفته‌ست در روز ِ اَزَل تقدیر ِ ما.

 

 

#

 

 

رو یِ خوب‌ات آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زین سبب جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ِ ما.

 

عقل اگر داند که دل در بند ِ زلف‌ات چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پِی ِ زنجیر ِ ما!

 

مرغ ِ دل را صید ِ جمعیّت به دست افتاده بود

زلف بُگشادی و باز از دست شد نخجیر ِ ما.

 

باد بر زلف ِ تو آمد شد جهان بر ما سیاه –

نیست از سودا یِ زُلف‌ات بیش از این توفیر ِ ما.

 

با دل ِ سنگین‌ات آیا هیچ دَرگیرد شبی

آه ِ آتش‌بار و سوز ِ ناله‌یِ شب‌گیر ِ ما؟

 

 

تیر ِ آه ِ ما زِ گردون بگذرد حافظ، خموش!

رحم کن بر جان ِ خود، پرهیز کن از تیر ِ ما!

 

 

 

حافظ به سعی سایه

 

 

شماره ۱۰

 

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما

چیست یاران ِ طریقت بعد از این تدبیر ِ ما

 

ما مریدان روی سو یِ قبله چون آریم چون

روی سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما

 

در خرابات ِ مغان ما نیز هم منزل کنیم

کاین چنین رفته‌ست در عهد ِ ازل تقدیر ِ ما

 

عقل اگر داند که دل در بند ِ زلفش چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیر ِ ما

 

رو یِ خوب‌ات آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زان سبب جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ِ ما

 

با دل ِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی

آه ِ آتشناک و سوز ِ ناله‌یِ شبگیر ِ ما

 

باد بر زلف ِ تو آمد شد جهان بر من سیاه

نیست از سودای زُلفت بیش از این توفیر ِ ما

 

مرغ ِ دل را صید ِ جمعیّت به دام افتاده بود

زلف بگشادیّ و باز از دست شد نخجیر ِ ما

 

تیر ِ آه ِ ما زِ گردون بگذرد حافظ خموش

رحم کن بر جان ِ خود پرهیز کن از تیر ِ ما

 

Tagged with: ,