سه شنبه | آذر ۲۸, ۱۳۹۶

راهبرد یک ماه مانده به انتخابات

 

راهبری جامعه، اتخاذ تدابیر و مواضع پخته و قدرتمندانه و نه از سر انفعال و مظلوم نمایی است.

در روزهای باقی مانده تا برگزاری انتخابات، راهبرد بهتری را برگزینیم:

 

۱- پی گیری جدی تر موضوع شورای شهر تهران و شهرستان ها. و تلاش در جهت مقدمات چهره سازی افرادی که این دوره بهتر است وارد شورا شوند.

۲- جدی نگرفتن ورود افرادی مثل احمدی نژاد و رئیسی و نپرداختن به آن. زیرا این نحله هرچه بیشتر در باره شان صحبت شود مطرح تر می شوند و سعادتی است برای ایشان که نامشان از زبان شما و اصلاح طلبان شنیده شود! ولو به طرد! چون بهانه خواهند یافت به استناد حرف شما هِی حرف بزنند.

۳- پرهیز از ارائه ی اطلاعات شعاری. (که دولت فلان کرد و چنان کرد.) ابزاری ندهیم که آنها بتواند با ارائه مستندات جعلی، اصل نوشته های ما را زیر سوآل ببرد.

 

ببینید. مردم همه چیز را می دانند. حضورشان به خاطر دیدن آمار و ارقام ما نخواهد بود. دلیل حضورشان چیز دیگری است که هم بنده می دانم هم شما.

 

شورا را جدی بگیریم. در تهیه لیست دقیق و صادقانه ای برای شورای شهر (بویژه تهران، و در صورت امکان شهرهای بزرگ) بکوشیم.

 

این بار به نظرم کار خیلی سنگین و سختی برای انتخابات ریاست جمهوری بر دوش ما نیست!

اما برای شورای شهر جای کار زیاد است.

واقعه ی تلخ پلاسکو و سایر دسته گل های شهرداری و شورای فعلی مثل باز کردن شاخ بز و عکس سلفی های جدیدی و ….؛ به اندازه ی کافی مردم را از ترکیب فعلی شورا منزجر کرده است و این پتانسیل وجود دارد تا بی سابقه ترین حضور را برای انتخابات شورای شهر ِ پیش رو شاهد باشیم.

از این فرصت باید استفاده کرد. افرادی را معرفی کنیم و لیست بدهیم که واقعن روسفیدمان کنند.

 

برای ریاست جمهوری یک #تکرارمیکنم به تمامی افراد هر دو فهرست؛ کفایت می کند!

 

همه گیر بودن استفاده از رسانه های مجازی، و سرعت اعجاب انگیز انتشار (مویرگی) محتواهای گوناگون، این استعداد را عجیب از خود بروز داده است که همه چیز را به طرفه‌العینی همه گیر کند.

از طرف دیگر هم، همان طور که اطلاع رسانی ها می تواند با سرعت بیشتری انجام شود، تشویش اذهان هم کاری است که طرف مقابل می تواند انجام بدهد. یعنی استفاده از این رسانه و ابزار جدید؛ مثل یک شمشیر دولبه است. و همزمان با مردمی که مخاطب ما هستند، عده ای مزدور که نشسته اند تا محتواهای پاتک را تهیه کنند هم این نوشته ها و محتواهای گرافیکی و شعارها را می بینند.

 

و اگر محتواهای ما دارای کوچکترین شائبه ای باشد؛ یا خدشه ای در صحت آن ها وجود داشته باشد؛ هر آینه خود را در معرض رسوایی قرار داده ایم.

 

بهتر آن است که اصولن کم تر محتوا تهیه کنیم! اما درست و فکر شده.

 

دیگر این که؛ یاد روایتی می افتم از زمانی که مجله ی گل آقا بسیار بین مردم محبوب شده بود. که شخصی به مرحوم کیومرث صابری می گوید که به راحتی می توانی تیراژ نشریه ات را ببری بالای دویست هزار تا. که ایشان گفته بود نه و با همین تیراژ فعلی ادامه بدهیم. چون اگر تیراژمان بالا برود؛ برخی احساس خطر می کنند و جلوی کار ما را می گیرند!

مرحوم صابری درست می گفت.

 

کاری نکنیم که طرف مقابل احساس خطر کند و به هر حربه ای متشبث شود.

هدف ما در این دوره، (علاوه بر کسب کرسی های شورای شهر تهران) ادامه ریاست جمهوری جناب روحانی است. ضرورتی ندارد این پیروزی با اکثریت چشمگیری حاصل شود. همان پنجاه درصد بعلاوه یک هم کفایت می کند که روند اعتدالی فعلی، چهار سال دیگر هم تمدید شود.

تیمی که تلاش می کند که گل های بیشتر و بیشتر به ثمر برساند؛ خواه نا خواه خود را در معرض این قرار می دهد که گل هایی هم دریافت کند.

یک بر صفر هم همان نتیجه را دارد. خاصه آن که گل در دقایق پایانی زده شود و فرصتی برای حریف برای جبران یا برهم زدن بازی یا به آشوب کشیدن استادیوم باقی نگذارد.

 

سال ۹۲ فرصت و مجال زیادی برای ارائه لیست شورای شهر نبود. اما امسال هست. یک سی به هیچ در مجلس گرفتیم. یک اکثریت قاطع هم اینجا نیاز داریم. شورای هم گام و منسجم، شهرداری های قدرت مند و زایا و مفید می سازد. و ارزش و اهمیت آن، کم از وزارت خانه ها و استانداری ها و فرمانداری ها نیست.