دوشنبه | اسفند ۷, ۱۳۹۶

نشانه ی زبانی

نشانه‌ی زبانی

نشانه(sign) رابطه ی میان دال و مدلول است و از آن جا یی که دال و مدلول ذهنی اند پس این رابطه نیز ذهنی است.
سوسور رابطه ی میان دال و مدلول یا به عبارت دقیق تر نشانه ی زبانی را اختیاری می داند.
هر مدلولی می توانسته به هر دالی دلالت کند. و به همین دلیل این رابطه اختیاری است. اما تنها تا پیش از اجتماعی شدن نشانه قابل اعمال است. ما به هنگام نام گذاری پدیده ها مختاریم هر دالی را برا ی هر مدلولی برگزینیم. ولی پس از اعمال این اختیار نوعی جبر مطرح می شود.

یعنی سخن گویان زبان پس از برقرار شدن ارتباط میان یک دال و مدلول آن خود را موظف می بینند که برا ی اشاره به آن مدلول از همان دال انتخاب شده استفاده کنند.

هر دالی می تواند به هر مدلولی دلالت کند.

شاید منظور سوسور این بوده که رابطه ی میان دال و مدلول نوعی رابطه ی تثبیت شده نیست و سخن گوی زبان می تواند در شرایطی خاص یک دال را به مدلول دیگر ی غیر از مدلول اولیه اش نسبت دهد. مثلن نرگس را به مدلول چشم نسبت بدهد.

از زبان شناسی به ادبیات کوروش صفوی

 

می توان گفت که هنر شاعر بازی با رابطه ها ی تثبیت شده ی دال و مدلول ها با استفاده از تداعی یا بازی با آوا ها ی بدون ارجاع زبانی در کنار دال ها و سر گشته کردن نشانه ها باشد.

 

Tagged with:

یک دیدگاه

  1. خسته نباشید دوست جدید . همه آنچه نوشته بودی را خواندم . انتخاب مطالبت و نوشته هایت را همگی خوب و ارزشمن یافتم و ادامه آن ها را نیز دنبال خواهم کرد . مطلب جنگ و گفت گو ی وبلاگ من همچنان ادامه دارد ، امید وارم در ادامه به جاهای خوبتری برسیم .