جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

تا نابودی کامل شرکت های تولید داخلی با هم هستیم!

هیچ منکر قیمت نامتناسب و کیفیت نا به سامان خودروهای تولید ایران نیستم. هیچ منکر شرایط تحویل و خدمات پس از فروش نامناسب و تسهیلات و شرایط واگذاری یِ نامطبوع شرکت های تولید کننده یِ خودرو هم نیستم. بحث من چیزی دیگری است: از بین بردن تولید داخلی باعث بیکاری و رکود می شود. و حمایت از تولید داخلی از وظایف دولت و ما است.
نخریدن از تولید کننده یِ داخلی البته منطق ساده و درستی دارد: «سزای گران فروش نخریدن است.» اما با ساز و کار پیچیده و عجیب بازار آشفته داخلی، این همه ی ماجرا نیست. یعنی به این ساده گی نمی توان نتیجه گرفت.
اگر بنا ست کاری در راستای کمک به همنوع صورت پذیرد، ساز و کار ها و اساس آن هم باید انسانی و بدور از فریب و دروغ باشد. وگرنه غرض را نقض می کند. بر این باور هستم که کمپین «نخریدن محصولات داخلی» در پیشبرد اهداف خودش صداقت ندارد.
وزیر گفته که از تولید داخلی حمایت خواهد کرد تا صادرات خودرو داخلی و تولید خودرو داخلی افزایش پیدا کند. و نیز گفته: کمپین یعنی مبارزه سازمان یافته، اگر گروهی بخواهند مبارزه سازمان یافته با تولید داخلی کند، گناه است و هر کسی چنین کمپینی راه بیندازد مغایر منافع ملی عمل کرده است.
این هجمه ای است که بر علیه وزیر ایجاد شده با الفاظ و بهانه های نخ نما مثل «توهین به هفتاد میلیون ایرانی و …» و حرف هایی مثل این که «تا زمانی که این مردک استعفا ندهد از پای نخواهیم نشست!» سوء استفاده از احساسات عمومی است و قصدش فشار بر دولت است برای این که دلارهای آزاد شده توافق را هم مثل دولت پیشین صرف واردات کند و نتواند برای زیرساخت ها و حمایت از تولید داخلی هزینه کند. مشخص هم هست که چه گروه هایی از این بلبشو سود می برند و حمایت می کنند.
اگر کمپینی تشکیل می دهیم، کمپین «موقع وضو گرفتن شیر آب را ببندید» تشکیل دهیم. اگر می خواهیم نشان دهیم که «ما همه با هم هستیم»؛ کمپین «مبارزه با باور مملکت بچاپ بچاپه پس چرا ما رعایت کنیم» تشکیل دهیم. کمپین «صدای دوش در طول مدت حمام کردن، به هیچ وجه آرامش بخش نیست» تشکیل دهیم. کمپین «دوبله پارک نکنیم» تشکیل دهیم. کمپین «بین خطوط برانیم» تشکیل دهیم. کمپین «لایی کشیدن نشانه رذالت است» تشکیل بدهیم. کمپین «چراغ چشمک زن ماشین فقط برای عروسی نیست» تشکیل بدهیم. کمپین «فاصله بین هر دو خط سفید در طول جاده فقط جای حرکت یک خودرو است» تشکیل بدهیم.
این کامنت ها را در صفحه ی اینستاگرام رئیس جمهور روحانی دیدم: «… کمپین تحریم خودرو صفر داخلی تا نابودی شرکتهای خودرو داخلی» یا: «وقتشه به حرف مردم گوش بدین نعمت زاده به کار وزارت نمیخوره برا خودتونم جالب نیست…»
دولت قبلی بجز تلاش بی شائبه ای که در راستای نابود سازی کشاورزی، از لغو خودکفایی گندم گرفته تا سیب زمینی و … از خود نشان داد، تلاش موفقیت آمیزی در راستای نابود کردن صنایع، از جمله نفت و گاز و پتروشیمی در ایران کرد. تا حدی که الان با کمال افتخار می تواند بگوید که صنعت پتروشیمی با وجود زیرساخت ها و پروژه های کارخانجات تولید محصولات پتروشیمی در عسلویه با بالای هشتاد درصد پیشرفت فیزیکی، سالهاست متوقف اند و قادر به تولید محصول نیستند.
بد نیست به یاد بیاوریم که همین «نعمت زاده»، پیش از آن که دولت پیشین، کمر همت به تخریب و توقف زیرساخت ها ببندد، مدیر عامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی بود و اقدامات توسعه ای مثال زدنی و ارزشمندی در این حوزه انجام داده بود.
تلاش و موفقیت های دولت پیشین در راستای نابودی صنایع در این زمینه ستودنی است. منتها فرصت نداشت که به نحو شایسته ای به صنعت خودرو بپردازند! این ها را برای این دوره گذاشته اند. آن هم در قالب کمپین های مردمی! گویا حرفی که نعمت زاده زده بود که (احمدی نژاد شباهتی با رجائی ندارد) را آقایان به دل گرفته بودند و هنوز خاطرشان نرفته!
چاره ی یک توسعه ی پایدار، تولید و اشتغال است نه دلال مسلکی و موج سواری روی نوسان های بازار متلاطم. نباید تحریم کرد. برای تعدیل قیمت و بهبود کیفیت باید فشار آورد که اصلاح شود. از بیخ و از ریشه زدن، چاره ی کار نیست. «برای بهبود کیفیت، رضایتمندی مشتری، کاهش قیمت، خرید کالاهای داخلی و حمایت از تولید ملی مبارزه کنیم.»
اجازه ندهیم عده ای بگویند هر طوری به مردم خط بدهیم راه می افتند! بفهمانیم که عوام فریب ها شانسی برای موفقیت ندارند.

به نظرم همین الان هم ایران خودرو و سایپا رقابت را باخته اند. افزایش چشمگیر خودروهای کلاس متوسط وارداتی مثل جیلی و جک و چری و لیفان و بسترن و … در سطح شهر ها مشخص است. و این یعنی این که در شرایط فعلی ایران خودرو و سایپا، بازار بزرگی را به خاطر همین نا همگونی کیفیت و قیمتشان و شرایط فروش خشنشان از دست داده اند. منظورم این است که فروش اقساطی ایران خودرو به دلیل همان است که خودرو های مدیران خودرو و لیفان و …، شرایط بسیار ساده تری گذاشته اند و روز به روز هم استقبال از آنها بیشتر می شود. منتها ایران خودرو نه در تنوع محصولات و نه در شرایط فروش توانایی رقابت با آن ها را داشت. همین است که ماه ها است عقب مانده. یعنی حرف یک روز و یک ماه نیست! اگر نوروز امسال در داخل کشور سفر کرده باشید، متوجه خودرو های پلاک ۹۹ و خودروهای نو چینی زیادی می شوید. فقط «رانا» ی پلاک جدید یا اسفنج نکنده زیاد دیدم از خودرو های داخلی. آن هم چون خب کمی تازه گی نسبت به بقیه ی مدل های عتیقه ی ایران خودرو داشت!
شاید فکر کنید آدم گوشت تلخی هستم! اما اگر از من نمی رنجید عرض کنم که به نظر من، در راستای همان اغراق هایی که این کمپین در تاثیر و همه گیری خودش می کرد، این بار هم با یک ترفند ژورنالیستی، موضوع خائن نامیدن مردم را به شیوه غیر منصفانه ای بزرگ کرده است. رسانه ها نوعی برخورد کردند که گویی وزیر صنعت، هفتاد میلیون ایرانی را خائن و ضد انقلاب نامیده. و وقتی می بینم که صدا و سیما هم به جِد پی گیر دامن زدن به این موضوع است، شک ام بیشتر می شود که موضوع، موضوعی مردمی و خودجوش! نیست.
شاید به نظرتان بی ربط بیاید. اما سال هشتاد و پنج بود اگر اشتباه نکنم. که بعد از اعلام فروش فیلم اخراجی ها (یک!) جایی نوشتم که این ها دروغ می گویند و یک کلاغ چهل کلاغ می کنند! فیلم ده نمکی بعید است در این شرایط این قدر بفروشد. و هنوز بر این باورم که دروغ می گفتند. و شاید آن زمان تمرینی بود برای بازی کردن با آمار و ارقام و گرفتن بازخورد واکنش مردم!
منظور من این است که: وقتی صداقت نتایج صندوق های رای که پلمپ است و مکتوب است و ناظر دارد و فلان دارد، می تواند مغشوش باشد، چه طور می توانیم با چند ترفند رسانه ای و چند پست تلگرامی، خوشحال باشیم که بالاخره اتحاد میان مردم شکل گرفت. آن هم جامعه ای که با وضع رکود و کجدار و مریز فعلی، خریدن یا نخریدن خودرو صفر نمی تواند جزو اولویت ها باشد!
می دانید… من از فریب می ترسم. از ارائه عددهای نادرست می ترسم.
خبر های همین کمپین را از چند هفته پیش در تلگرام و شبکه های اجتماعی می دیدم. پیش از آن که به این شکل رسانه ای شود. این کمپین اطلاعات نادرست می داد. سازماندهی صادقانه ای نداشت. عکس هایی از انبارهای پر از خودرو می گذاشت، خبر می گذاشت که بفرض در شیراز، الکی ماشین های صفر ایران خودرو را سوار تریلی کرده اند و در شهر دور زده اند و دوباره به انبار برگردانده اند. نخست آن را از سنخ همان اطلاع رسانی هایی که (اگر خون آریایی در رگ هایمان است بر ما واجب است که در ده گروه منتشر کنیم!) ارزیابی می کردم. منتها دیدم که دنباله دار است و اطلاعاتی ارائه می کند که سمت و سوئی دارند و شیوه اش اندکی با شایعه های شبکه های اجتماعی تفاوت دارد.
از طریق یکی از دوستانم، آمار فروش امسال در مقایسه با پارسال ایران خودرو را دانستم: امسال پنج درصد نسبت به پارسال افزایش داشته است.
عرض من این است که یک کمپین مردمی، هرگز در آمار اغراق نمی کند. یعنی نباید بکند. نباید به دروغ اطلاعات به اعضای خودش بدهد ولو برای دلگرمی. معتقدم هدف (ولو خوب) وسیله را توجیه نمی کند.
من از این می ترسم که پشت این کمپین، دست هایی باشند که بخواهند باز فشار بیاورند. کسانی که دستشان از (دور زدن تحریم ها) کوتاه شده و بوی پول های آزاد شده به مشامشان خورده و با این ترفند می خواهند از این نمد کلاهی برای خودشان درست کنند.
یاد زمانی می افتم که در شبکه های اجتماعی زمزمه های تحریم شیر سر داده شد که شیر نمی خریم تا ارزان شود! البته ارزان نشد! در نهایت از جایی شنیدم که در مقطعی دولت پیشین به دلایلی از تامین شیر روزانه عاجز شده بوده!
من به این که این اتحاد از سمت مردم ایجاد شده باشد مشکوکم! چون که به نظرم ما مردم دردهای خیلی اساسی تری از خرید خودرو صفر داریم! من نگران این هستم که این بار هم مثل بساط شیر دوران احمدی نژاد، احساسات ما بازیچه دست شود برای گرفتن یک پوئن یک گروه معلوم الحال از دولت. وگرنه نفس اتحاد ملت واقعن چیز خجسته و ارزشمندی است.