جمعه | اسفند ۴, ۱۳۹۶

ربیع عربی

سه دقیقه اجازه می خواهم برداشت ِ خودم را از اوضاع ِ سوریه خدمت تان عرض کنم.
نزدیکی به مرزهای اسرائیل و لبنان و دریای مدیترانه، قرارگرفتن در میان ِ اروپا و خاور میانه و آفریقا، موقعیت ِ سوریه را بسیار ممتاز کرده است. کافی است در نقشه نگاهی به موقعیت ِ سوریه بیندازید تا همه چیز دست تان بیاید!
قطعه ای از نقشه جهان که وضعیت سوریه در آن مشخص است
مبادلات ِ غیر ِ شفاف ِ اسلحه و تجهیزات ِ جنگی و نیروی انسانی با ایران (به عنوان ِ تنها متحد ِ عربی یِ ایران)، نزدیکی به عناصر ِ حزب الله در لبنان که مراودات ِ جنگ طلبانه و مسلحانه با ایران دارند؛ و تسلیحات و مهمات ِ مشکوکی که سوریه در اختیار داشت، وضعیت ِ غیر ِ قابل ِ تحمل و خطرناکی را برای غرب ایجاد کرده بود.
با تغییر ِ سیاست های جهانی یِ آمریکا در دوران ِ ریاست جمهوری یِ اوباما و پرهیز از دخالت ِ مستقیم، شیوه ای که به بهار ِ عربی مشهور شد؛ در «تونس» و «مصر» نسخه ی آزمایشی یِ خودش را پس داد و مدل ِ جالبی شد برای تغییر ِ کم خرج ِ حکومت ها.
این مدل در لیبی، به سختی، اما جواب داد و در سوریه، طی چند مرحله تغییر ِ رویکرد حالا کمابیش طرفین را به خواسته شان می رساند گویا.
تصور می کنم برنامه ی اولیه، برکناری یِ «بشار اسد» به سادگی و مثل ِ «بن علی» و «مبارک» بوده. منتها بشار اسد به پشتوانه ی متحدان اش (از جمله روسیه و ایران) حاضر به کناره گیری نشد و معادلات را پیچیده کرد.
غائله ی حمله ی شیمیایی و پس از آن تهدید ِ غرب به حمله ی نظامی، با دخالت ِ روسیه و تعهد ِ خلع ِ سلاح ِ کامل ِ شیمیایی یِ دولت ِ سوریه ختم ِ به خیر شد و از طرفی تغییر ِ رویکرد ِ ایران پس از انتخابات ِ ۹۲ و توافق های هسته ای، موجب شد تا ایران (ولو ظاهری) نیروهای خود را از سوریه فرا بخواند و از حمایت ِ علنی یِ خود دست بردارد.
غرب به خواسته ی خود در باره ی تخلیه ی تسلیحاتی یِ سوریه رسید و خطر ِ حضور ِ نظامی یِ ایران در منطقه را تا حد ِ زیادی برطرف کرد. (شاید بتوان گفت این پروژه برای ایشان به طور ِ کامل موفقیت آمیز نبود اما راضی کننده بود! یعنی وقتی قرار است با روسیه شاخ به شاخ بشوی، اگر راضی نشوی چه کنی؟)
می خواستم اینجا به اوکراین اشاره کنم که مدل ِ ناموفق ِ این نوع انقلاب ها بود که به دخالت ِ روسیه و سهم خواهی اش از طریق ِ تجزیه ی اوکراین انجامید. اما خارج از موضوع ِ این یادداشت است.
عرض می کردم. غرب به خواسته ی خود در باره ی تخلیه ی تسلیحاتی یِ سوریه رسید و کنار رفت. حالا انتخابات برگزار شود و بشار اسد نزدیک ِ نود درصد رای بیاورد. چه اشکالی دارد؟
قابل ِ توجه ِ دوستانی که دل بسته اند که غرب و جامعه ی جهانی بیاید و ایران را بکوبد و از نو بسازد و به دموکراسی برساند.
انگار کسی نگران ِ وضعیت ِ زنان و حقوق بشر و … در ایران است! بگو از عربستان سعودی غیر ِ دموکراتیک تر و غیر ِ حقوق ِ بشری تر و ضد ِ زن تر دیگر کجا؟ که یکی از بزرگ ترین متحدان ِ آمریکا است؟
سه دقیقه ام تمام شد!
فقط در خاتمه باز عرض می کنم که به محضی که منافع ِ غرب تامین شود دیگر ادامه نخواهد داد و در باقی یِ امور دخالت نخواهد کرد.
و ایران اگر منافی منافع و خطری برای ایشان باشد، راحت ترین راه برای آن ها، نا آرام کردن ِ مناطقی مثل ِ خوزستان و کردستان؛ و برگزاری ی همه پرسی یا انقلاب در خوزستان برای استقلال از ایران خواهد بود که می دانیم به راحتی هم رای خواهد آورد.
حالا بقیه بمانند بی پول و بی نفت، با هر نوع حاکمیتی که دوست دارند!
نکند فکر کرده ایم می آیند و ظرف ِ چهل و هشت ساعت مثل ِ زورو یک «زد»ِ گنده روی شکم ِ نظام ِ حاکم می کشند و مملکت را می کنند مملکت ِ سوییس و می روند؟

ربیع عربی

۳ Comments

  1. توحید

    سی ثانیه برای پاسخ وقت می‌خوام:
    ۱) این نگاه علی رغم اینکه می‌خواد نظر ما رو از توجه به توان و قدرت آمریکا و متحدانش برگردونه به همون میزان قدرت و نفوذ بیکران اونها رو بر احوال دنیا بیان می کنه. اگر آمریکا چنین ید مبسوطی در اعمال قدرت در جای جای جهان داشته باشه من دلیلی نمی بینم به امیدوارن به گوشه چشم این ابرقدرت یکه تاز خرده بگیرم.
    ۲)اتفاقا آمریکا تا آخرین روزها با تغییر دولت مبارک مخالف بود و به ایستادگی مبارک امیدوار. اینکه بهار عربی رو نتیجه سیاست و اعمال قدرت آمریکا و متاثر از امنیت اسرائیل بدونیم تحلیل دقیقی نیست. چنان که بهار مصر هم در شروع و هم در ادامه تامین کننده ی منافع آمریکا نبود.
    ۳)تفاوت مصر و تونس با لیبی و سوریه نه در سیاست آمریکا که در حدی ست که دیکتاتور برای ماندن در قدرت و ادامه کشتار برای خودش قائله. مبارک و بن علی از جایی به بعد نخواستن ادامه بدن و اسد و قذافی انتهایی برای کشتار نمی‌شناختن
    فرق لیبی و سوریه در متشکل نبودن مخالفان و نفوذ وسیع سلفی ها در سوریه است که فردای سوریه ی بدون اسد رو خطرناک می‌کنه.
    ۴) درسته که سیاست اوباما عدم دخالت مستقیم در کشورهاست. اما پاسخ به این سوال که دنیا با اوباما جای امنی تر شده یا نه هنوز زوده اما قطعا بعد از پایان جنگ سرد دنیا با اوباما وارد دوران تازه ای شده. دنیایی که در مقابل کشورگشایی و کشتار جمعی واکنش نرم نشون میده.
    فکر کنم یک دقیقه ای بیشتر از وقتم حرف زدم.

    • ممنونم ازت توحید. تحلیل من منطق استقرا واری داشت و دقیق و علمی نیست. شاید مثل دایی جان ناپلیون شده ام!
      در باره ی سناریوی بهار عربی هم به همین طریق با نادیده گرفتن مواضع رسمی دولت آمریکا در باره ی دفاع از دولت حسنی مبارک و نظر به این که در نهایت برآیند برداری قضایای میدان التحریر و انقلاب مردمی مصر چیزی در حد صفر شد و خب تونس هم که موضوع مناقشه نبود از اول, به این برداشت رسیدم که هدف از ابتدا آزمونه ای برای سنجش قابلیت این مدل برای کنترل جهان بوده است. که رسوا ترین نتیجه اش در اوکراین به وقوع پیوست که صدای روسیه را درآورد و نا کار آمدی این روش را در بسیاری موارد آشکار کرد.

  2. محمدرضا

    حقا که مطلب سنجیده ای نوشتی آنها دلشان به ملت ایران نسوخته و نخواهد سوخت همیشه دنبال منافع خود بودند