سه شنبه | مهر ۲۵, ۱۳۹۶

حسینقلی | قصه ی مردی که لب نداشت

یه مردی بود حسینقلی
چِشاش سیا لُپاش گُلی
غُصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت. –

خنده یِ بی لب کی دیده؟
مهتاب ِ بی شب کی دیده؟
لب که نباشه خنده نیس
پَر نباشه پرنده نیس.

شبایِ دراز ِ بی سحر
حسینقلی نِشِس پَکَر
تو رخت خواب اِش دَمَرو
تا بوق ِ سگ اوهو اوهو.
تموم ِ دنیا جَم شدن
هِی راس شدن هی خَم شدن
فرمایشا طَبَق طَبَق
همه گی به دور ِش وَق و وَق
بستن به ناف اِش چپ و راس
جوشونده ی مُلّا پیناس
دَم اِش دادن جَوون و پیر
نصیحتایِ بی نظیر:

«- حسینقلی غصه خورَک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمی شه
عیش ِ دومادی نمی شه.
خنده یِ لَب پِشک ِ خَره
خنده یِ دل تاج ِ سَره،
خنده یِ لب خاک و گِله
خنده یِ اصلی به دِله…»

حیف که وقتی خوابه دل
وَ ز هَوَسی خرابه دل،
وقتی که هوا یِ دل پَسه
اسیر ِ چنگ ِ هَوَسه،
دل سوزی از قِصه جُداس
هرچی بِگی باد ِ هواس!

()

حسینقلی با اشک و آه
رَف دَم ِ باغچه لب ِ چاه
گُف: «- ننه چاه، هلاک اِت اَم
مُرده یِ خُلق ِ پاک اِت اَم!
حسرت ِ جون اَم رو دیدی
لب اِتو اَمونت نمی دی؟
لب اِتو بِدِه خنده کنم
یه عیش ِ پاینده کنم.»

ننه چاهه گُف: «- حسینقلی
یاوه نگو، مگه تو خُلی؟
اگه لب اَمو بِدم به تو
صُب چه اَمونت چه گرو،
واسه ئی که لب تَر بکنن
چی چی تو سماور بکنن؟
«صو» بگیرن «رَت» بگیرن
وضو بی طاهارَت بگیرن؟
ظهر که می باس آب بِکِشن
بالا یِ باهارخواب بِکِشَن،
یا شب میان آب بِبَرَن
سَبو رو به سرداب ببرن،

سطلو که بالا کشیدن
لب ِ چاهو این جا ندیدن
کجا بذارن که جا باشه
لایق ِ سطل ِ ما باشه؟»

دید که نه واللا حق می گه
گرچه یه خورده لَق می گه.

()

حسینقلی با اشک و آ
رَف لب ِ حوض ِ ماهیا
گُف: «- بابا حوض ِ تَر تَری
به آرزو م راه می بری؟
می دی که امانت بِبرم
راهی به حاجت ببرم
لب اِت رُ مَرد و مردونه
با خودم یه ساعت ببرم؟»

حوض بابا غُصّه دار شد
غَم به دِل اِش هوار شد
گُف: « – بَبَه جان، بِگَم چی
اگر نَخام که همچی
نشکنه قلب ِ نازِ اِت
غم نکنه دراز اِت

Tagged with: ,

یک دیدگاه

  1. فرشته پاسخ

    سلام
    خواندمت

پاسخی بگذارید